Na wstępie muszę podziękować, za to że dostałem tyyyle komentarzy od Was do sesji „Kobiety z Teatru” serdecznie Wam bardzo dziękuję!
——————————————————————————————————————
Jakiś miesiąc temu, może troszkę więcej miałem okazję fotografować wieczór panieński Beatki, który został zorganizowany przez Ewelkę! Wspaniałe 17 dziewczyn wyruszyło na sesję, którą mam nadzieję, że na dłuugo zapamiętają. Przemiłe, sympatyczne, przebojowe… takimi przymiotnikami mógłbym je określić. Świetnie się bawiłem. Obym dostawał więcej tak pokręconych pozytywnie pomysłów na sesje, reportaż…! Dziękuję Wam dziewczyny, dziękuję Tobie Ewelinko za to, że umożliwiłaś mi zorganizowanie tak fajnej sesji!
Dzięki!

12-13.X.2009 Kraków – tą datę i miejsce zapamiętam chyba na zawsze :-). Wszystko zaczęło się 5 dni wcześniej-napisał do mnie Adam T. z zapytaniem o to, czy chcę przejść do fotografii ślubnej. (Ja planowałem już wcześniej jakiś plener, ale byłem ograniczony sprzętowo i zdjęcia robione przeze mnie nie miały polotu- tak mi się wtedy zdawało) A jednak Adam i Kalina docenili moją prace, albo starania ku byciu lepszym i lepszym. Zaprosili mnie na swoje autorskie warsztaty fotografii ślubnej w stylu REPOGLAMOUR. Z początku hmm, nie bardzo wierzyłem w to, że to naprawdę Adam przysłał do mnie tę wiadomość. Przyjąłem ją z dystansem i uśmiechem. Mówię-Ktoś mnie wkręca. Jednak im dłużej rozmawiałem z „Adamem” to bardziej zaczynałem wierzyć, że to naprawdę On. Spojrzałem na stronę Adama, nr gg taki sami. Dzień po tym, maila napisała Kalina, wtedy byłem już pewny na 100%!
Było to dla mnie czymś WIELKIM. Ktoś, kogo starałem i staram się naśladować, ktoś kto zapoczątkował moją chęć fotografowania, chce podzielić się ze mną swoją wiedzą. Kiedy odwiedziłem bloga Kaliny po raz pierwszy zrobiłem wielkie – WOW. Powiedziałem-Też chciałbym umieć patrzeć tak jak ona! Po paru wejściach zauważyłem link „WARSZTATY” – Kurczę, ale byłoby świetnie, gdybym mógł na takich warsztatach być! I tym samym poznałem bloga Adama T. , który dopiero co zaczynał go prowadzić, ale już zachwycał swoimi pracami i potęgował moją chęć poznania DWÓJKI najlepszych.
Pojechałem do Krakowa. Byłem 30 min. przed czasem i wyczekiwanie na dwójkę życzliwych mi ludzi stawało się coraz przyjemniejsze. Adam troszkę się spóźnił, ale Kalina była na czas. Weszła niby niepostrzeżenie, ale jak GWIAZDA!. Ja ciągle myślałem, o tych wieelkich torbach, które taszczyli, ze sobą inni uczestnicy i porównywałem ich z moim D60 (konkurencja sprzętowa mnie zmiażdżyła ^^). Nie mogłem doczekać się pleneru. Tymczasem wchodzi Adam! I zaczęła się moja najważniejsza lekcja w fotograficznej karierze. Imponowało mi to i jednocześnie ciekawiło jak obrabiają swoje prace (Kalina i Adaś), ale bardziej chciałem dowiedzieć się o samej istocie fotografii, jak i na co patrzeć, co zrobić by reportaż nie wyglądał jak zwykłe „cykanie zdjęć” – chciałem nauczyć się przenoszenia widza w inny świat. Po tych warsztatach chciałem odnaleźć się jako fotograf, a nie po prostu „Bartek z aparatem”.
Adaś i Kalina dopełniają się nawzajem i gdyby zabrakło Adama czy Kaliny to już nie byłyby te same warsztaty. Mają tak ogromną wiedzę i chęci do jej przekazania, że niemal kłócą się o to, by w danym momencie coś opowiedzieć. Oboje są bardzo podobni do siebie pod względem wiedzy i zapału, a nawet po trosze charakteru, ale na warsztatach widać, że Kalina opowiada inaczej, różni się od Adama, a on od niej. I dlatego, poznajemy tak naprawdę dwa sposoby widzenia i ideologii bycia fotografem. Te dwie drogi łączą się w jedną i tworzą jeden niepowtarzalny styl fotograficzny i warsztatowy. I nie wolno jechać tam z myślą: Dadzą mi tonę presetów i akcji i już będę robił zdjęcia jak oni”. Oni dają od siebie coś magicznego, taki motor, który napędza naszą wyobraźnia, chęć do pracy i sprawia, że na świat patrzymy inaczej.
Plener warsztatowy był moim pierwszym plenerem, na którym podpatrywałem Adama i Kalinę-jak pracują.Wsłuchiwałem się w to co mówią, o czym opowiadają.Starałem się wynieść z tych warsztatów jak najwięcej i mam nadzieję, że tak się stało.
Kalino, Adamie jeszcze raz wam bardzo dziękuję za taką życzliwość, za to, że mogłem uczestniczyć w TAKICH warsztatach! Dzięki!